“Een prachtige roman over het leven van "zwarte" hulpen in Jackson. Skeeter schrijft hun verhalen in boek, samen met Minny en Aibileen. De spanning of en wanneer het boek wordt uitgebracht is voelbaar. Want Hilly's wraak zal wreed zijn als ze ontdekt dat het boek over hun stad gaat. Een droevige maar bekende geschiedenis. Heerlijk geschreven. Het einde van het boek is zodanig, dat er best een vervolg op kan worden geschreven.”

“Goed geschreven en schokkend dat dit niet eens zo lang geleden gebeurde. Had echter meer verwacht aan het einde, dat er misschien door de goedbedoelende blanke mensen met het hart op de juiste plaats meer verzet zou zijn geweest, want ik ben ervan overtuigd dat sommige blanken zich echt wel uit zouden spreken over de wantoestanden en dat niet heel jackson zich liet bekoeieneren door 1 damespersoon. Ook vond ik het "gevecht" in de tuin van Celia niet aan het verhaal bijdragen”

“Onvoorstelbaar dat de 'zwarte' hulpen geen gebruik mochten maken van de toilet van de Amerikaanse blanken mensen, waar ze in dienst waren, maar wel goed genoeg werden bevonden om op hun kinderen te passen!”

“Erg goed. Beschrijft heel mooi het leven in de jaren zestig in de Amerikaanse staat Mississippi, waar rassendiscriminatie nog heel gewoon is. De vriendschap die langzamerhand ontstaat tussen zwart en blank, prachtig. En ook de blanke mispunten worden goed beschreven. Sympathieke hoofdpersoon. Aanrader!”

“dit was een onvergetelijk boek. natuurlijk was ik op de hoogte van het rassen probleem, maar dat het zò erg zou zijn...
ik vond het een prachtig boek, waar humor en een traan dicht bijelkaar liggen.
wel vond ik bepaalde hoofdstukken wat langdradig geschreven, maar desalniettemin heb ik van dit boek genoten en de personen zijn zo levensecht beschreven, dat je ze spontaan in je hart sluit. een absolute aanrader.”

“Een keukenmeidenroman is het succesvolle debuut van Kathryn Stockett. Het verhaalt over drie gewone vrouwen, twee zwarte hulpen en een idealistische blanke vrouw in het zuiden van de Verenigde Staten, begin jaren zestig van de vorige eeuw, die de discriminatie van zwarte hulpen niet meer accepteren en iets buitengewoons doen: ze schrijven een boek over hun leven, hoe het nu écht is. Dit is dus een boek over een boek en vertelt het wel en wee van de drie hoofdpersonages Skeeter, Aibileen en Minny.

Het is 1962 en de 23-jarige Eugenia, door iedereen Skeeter genoemd, besluit een carrière als schrijfster na te jagen. De kloof tussen blank en zwart wordt pijnlijk voelbaar als de blanke Hilly Walters het plan oppert dat zwarte keukenmeiden van een apart toilet gebruik moeten maken. Dit plan stuit haar vriendin Skeeter tegen de borst. Naar een onderwerp hoeft ze dan ook niet lang te zoeken. Ze begint de verhalen te verzamelen van zwarte vrouwen die als hulp in de huishouding werken. Omdat het racisme nog heel krachtig heerst is het voor de hulpen erg gevaarlijk om mee te werken aan miss Skeeters project, maar Aibileen wil  het doen, omdat ze kenbaar wil maken wat er in stilte in de blanke gezinnen gebeurt. Hoe moeilijk, pijnlijk en gevaarlijk dit is, maakt Katryn Stockett mooi duidelijk.

De eerste die haar verhaal aan Skeeter durft te vertellen is Aibileen. Ze heeft als hulp al heel wat blanke kinderen opgevoed. Aibileen haalt ook haar vriendin Minny over om Skeeter in vertrouwen te nemen. Minny is al heel vaak ontslagen, omdat ze bij haar werkgevers nooit haar mond kan houden. Langzaam maar zeker volgen er steeds meer zwarte hulpen, die durven mee te werken aan het boek. De verhalen die ze vertellen worden samen een ontroerend relaas. Het boek is een aanklacht tegen het blanke racisme en slaat in als een bom. Hilly ontdekt in het boek enkele details die de identiteit van Skeeters vriendinnen aan het licht brengen. Hoewel ze in haar geboortestreek wil blijven om de hulpen te beschermen, stimuleren die haar juist om te vertrekken. Skeeter krijgt een baan in New York en kan Mississipi verlaten.

Afwisselend komen de hulpen Aibileen en Minny en de jonge blanke vrouw miss Skeeter aan het woord. De mooiste verhaallijn vind ik die van Aibileen en de driejarige Mae Mobley, het meisje waarvoor ze zorgt. Hoewel ze weet dat ze ooit afscheid moet nemen, neemt ze het meisje onder haar hoede alsof het haar eigen kind is. Hilly vond ik prachtig neergezet als voorbeeld van een blanke dame in het Zuiden, die geloofde dat zwarte mensen niet zo goed zijn als blanken, verwoord als “apart maar gelijk” om het niet racistisch te laten klinken. Mijn favoriete scene was wanneer Hilly zegt, dat ze moeten oppassen voor racisten, omdat die echt bestaan.  

De keukenmeidenroman is op een luchtige manier geschreven, maar heeft een sterk verhaal. Het is grappig, hartverscheurend en hartverwarmend tegelijk. Dit boek heeft me van begin tot eind gepakt. Het boek doet me denken aan de boeken van Maya Angelou of de films North & South en Roots, waar racisme ook duidelijk een rol in speelt. Toen ik Roots zag, ben ik zelf ontzettend kwaad geworden, maar ik was toen nog jong. Katryn Stockett werkt de karakters goed uit waardoor het verhaal gaat leven. Ze roepen alle sympathie op op hun eigen manier. Het boek leest vlot en heeft humor. Het is zo goed geschreven dat je de emoties van de vrouwen ook echt voelt. Kathryn Stockett liet mij de onvoorstelbare minachting voelen, die Aibileen en Minny moesten ondergaan. De angst en het verdriet zijn bijzonder goed omschreven. Ik was ervan onder de indruk.

Heel bijzonder vond ik het ook om achterin te lezen hoe ‘waargebeurd’ dit fictieve verhaal  eigenlijk is. De schrijfster was zo’n kind als Mae Mobley, dochter van een blank gezin in Mississippi. Hun huishoudelijke hulp Demetrie kan grotendeels model gestaan hebben voor Aibileen. De ervaringen van Demetrie die genoemd worden, heeft de schrijfster in het boek over verschillende huishoudelijke hulpen verdeeld, waardoor het een boeiend en afwisselend verslag is geworden.

Kathryn Stockett groeide op in Jackson, Mississippi. Ze studeerde Engels aan de Universiteit van Alabama en verhuisde naar New York waar ze werkte in de tijdschriftenmarketing. Dit is haar eerste roman. In de Verenigde Staten is het boek een enorme bestseller, en tegelijk omstreden: kan een blanke vrouw zich daadwerkelijk inleven in haar zwarte medemens?  Het boek is bepaald geen chick-lit, wat de titel misschien zou doen vermoeden. Het is een volwaardige literaire roman, die ik iedereen kan aanraden.

 

 ”

“Een prachtig boek over de jaren 60, waarin zwarte hulpen in de huishouding werkten bij blanke gezinnen. Drie vrouwen zijn het allesbepalende racisme meer dan zat en besluiten dat de verschillen tussen hen minder belangrijk zijn dan de overeenkomsten.
Het boek is makkelijk geschreven en leest hierdoor als een trein. Het boek vertelt in bijna 500 bladzijden het wel en wee van de drie hoofdpersonages Skeeter, Aibileen en Minny
Ook de verfilming van het boek "The Help"is een aanrader.”

“de eerste pagina's van dit boek vond ik vreselijk. ik begrijp niet waarom auteurs hun personages karakter willen geven door de taal waarin ze schrijven grammaticaal om zeep te helpen. volgens mij moet een karakter ook overgebracht kunnen worden door goede omschrijvingen en treffende uitspraken, zonder het accent in de taal te verwerken.

dat gezegd hebbende was dit boek wel zo boeiend dat je het de schrijfster vergeeft en vol interesse leest over drie vrouwen in een klein stadje in het zuiden van de verenigde staten in de jaren '60. mooi verhaal over de positie van zwarte en blanke vrouwen. vlot geschreven met een leuk eind.”

“Dit was totaal niet wat ik verwachtte van het boek. Had begrepen dat het over slavernij ging...en aangezien ik daar helemaal niet van houd.. leek het me heel moeilijk om te lezen. In tegendeel wat een fantastisch boek.. en nu draait ie ook nog als film: The Help!!
Ik ga er beslist heen...hoop dat ie net zo goed is als het boek!!”