Boekenliefde.nl’s todo-lijst

Wat kan beter? Welke functie mist u? Help boekenliefde.nl te verbeteren met uw feedback.
Bericht
Email
Todo-lijst
  • functies toevoegen voor leeskringen
  • top 20 oid tonen van best gewaardeerde of meest gelezen boeken
  • mogelijkheid om uit lijst veel gelezen boeken snel boeken voor boekenlijst te herkennen
  • forum, groepen toevoegen om anderen te leren kennen
  • mogelijkheid om boeken handmatig toe te voegen, gegevens te verbeteren en aan te vullen (omslagen inmiddels mogelijk)
  • zorgen dat auteur goed staat (vb editie 688244)
  • mogelijkheid om boekentips te verwijderen/blokkeren
  • mogelijkheid om boekenlijst te printen
  • mogelijkheid om meerdere boeken tegelijk te verwijderen/ te muteren
  • mogelijkheid om lijst met in verleden geleende boeken toe te voegen aan boekenliefde.nl
  • makkelijker maken om geleende boeken te verlengen
  • mogelijkheid om de datum op te geven wanneer je het boek hebt gelezen
  • mogelijkheid om eigen aantekening bij boek te bewaren
  • optionele 'wat vond u van?'-mail niet voor tijdschriften versturen
  • optionele 'wat vond u van?'-mail niet versturen als alle boeken al beoordeling hebben
  • zoeken in eigen boekenlijst
  • sorteren verbeteren: achternaam
  • aantekening maken op welke pagina van boek je bent
  • zoekresultaten filteren op taal
  • informatie over uitgever tonen
  • andere boeken van dezelfde serie tonen
geavanceerd

Honderd jaar eenzaamheid, roman

door

Waardering
7.7 uit 10, 19 waarderingen
Uitgave
72e druk, Meulenhoff, 20140926, isbn13: 9789029090452
Details
Zachte omslag, 496 pagina's
Achterzijde
(meer)
De fantastische familiekroniek Honderd jaar eenzaamheid is het meesterwerk van Gabriel García Márquez. Het is het exotische en tragische verhaal van de talrijke generaties Buendía’s, die hun stad Macondo op het moeras veroverd hebben, ruim een eeuw voordat de stad haar apocalyptische einde vindt. Natuurrampen, exploitatie en meedogenloze oorlogen bepalen de geschiedenis van het geslacht Buendía, waarvan de stichter José Arcadio, een alles beproevende amateur-alchemist, onder andere bewijst dat de wereld rond is, een zinvolle, zij het late ontdekking.
Afbeeldingen
Bekijk aanbod
(meer)
Bol.com
 
Waardering
Boekenplanken
Review
Een familie vestigt zich op een plaats die ze tot Macondo dopen, dat is het eerste ontstaan die van een nieuwe plaats, langzaam maar zeker wordt het een dorp met een eigen volk, waar niet alleen de liefde maar ook de jaloezie de kop op steekt, ruzies ontstaan, en zelfs politiek begint door de originele familie, gevolgd door oorlogen, maar ook de wetenschap spreekt een woordje mee, zo wordt de lezer door de jaren heen getrokken met het ontstaan van diverse zaken via een familiekroniek.
Ik had dit boek al jaren lang op mijn to read lijst staan, nu had ik eindelijk het boek in huis, nog wel in de laatste versie, maar het maakte mijn verwachtingen helaas niet waar, ik werd gek van de namen, die weliswaar voor in het boek in de familieboom stonden, maar zoveel op elkaar leken dat je evengoed de kluts kwijt raakte, dit boek vergt goede concentratie ondanks het feit dat het niet moeilijk is geschreven, ik ben blij dat ik het gelezen heb en er over mee kan praten, maar ik ben ook heel blij dat ik het uit heb.
Meld u aan of log in of login via Facebook om te reageren. 0

Mijn boeken

Waardering
(wissen)
Boekenplanken

Reviews of beoordelingen van uw vrienden en de leden die u volgt

Doe mee met boekenliefde.nl!

Reviews of beoordelingen (selectie) van andere leden

“Flaptekst: "De fantastische familiekroniek Honderd jaar eenzaamheid is het meesterwerk van Gabriel García Márquez. Het is het exotische en tragische verhaal van de talrijke generaties Buendía's, die hun stad Macondo op het moeras veroverd hebben, ruim een eeuw voordat de stad haar apocalyptische einde vindt. Natuurrampen, exploitatie en meedogenloze oorlogen bepalen de geschiedenis van het geslacht Buendía, waarvan de stichter José Arcadio, een alles beproevende amateur-alchemist, onder andere bewijst dat de wereld rond is, een zinvolle, zij het late ontdekking."

Niet mijn "cup of tea". Het is een heel lang sprookje, met daarin heel veel sprookjesfiguren die allemaal dezelfde namen hebben. De schrijver weet ze netjes uit elkaar te houden, een hele prestatie; ik moest geregeld terug naar de stamboom. Ik miste mensen van vlees en bloed, met menselijke gevoelens en gedrag. Daardoor vond ik het erg saai. Maar ik heb het uitgelezen, wat ik dan weer van mezelf een hele prestatie vind!”
Meld u aan of log in of login via Facebook om te reageren. 0
“Op de achterflap staat:

De fantastische familiekroniek 'Honderd jaar eenzaamheid' is het meesterwerk van Gabriel García Márquez. Het is het exotische en tragische verhaal van de talrijke generaties Buendía's, die hun stad Macondo op het moeras veroverd hebben, ruim een eeuw voordat de stad haar apocalyptische einde vindt. Natuurrampen, exploitatie en meedogenloze oorlogen bepalen de geschiedenis van het geslacht Buendía, waarvan de stichter José Arcadio, een alles beproevende amateur-alchemist, onder andere bewijst dat de wereld rond is, een zinvolle, zij het late ontdekking.”
Meld u aan of log in of login via Facebook om te reageren. 0
“Allemachtig, wat een boek! Er zijn natuurlijk veel mooie boeken, maar toch weinig waar ik al lezend zo hilair en euforisch van werd. Honderd jaar eenzaamheid kende ik nog van 25 jaar geleden, vooal als het boek dat in een klap de Zuidamerikaanse literatuur populair maakte. De Zuidamerikaanse 'boom', met geweldenaren als Vargas Llosa, Fuentes, Cortazar (en meer zijdelings andere geweldenaren als Galeano, Rulfo, Paz, Borges, Sabato, Bioy Casares) zou zonder Honderd jaar eenzaamheid niet tot Europa en de VS zijn doorgedrongen. Reden genoeg om het boek toe te juichen. Maar belangrijker nog is dat het echt een fantastisch boek is, in alle betekenissen des woords: 'fantastisch' omdat het zich niet aan 'realistische' conventies houdt, en (mede daardoor) ook fantastisch goed.

Ter illustratie de beroemde openingszinnen: "Vele jaren later, voor het vuurpeloton, moest kolonel Aureliano Buendia denken aan de lang vervlogen middag, toen zijn vader hem meenam om kennis te maken met het ijs. Macondo was toen nog een dorp van twintig huizen, opgetrokken uit leem en riet aan de oever van een rivier vol doorschijnende wateren die zich hals over kop naar beneden stortten door een bedding van stenen, glad en witachtig en reusachtig als voorhistorische eieren. De wereld was nog zo jong dat vele dingen nog geen naam hadden en om ze te noemen, moest je ze aanwijzen met je vinger". Alleen die openingszin al vind ik prachtig: het wonderbaarlijke beeld van een jongetje dat voor het eerst in zijn leven ijs ziet, een wonder dat zo intens is dat hij er jaren later met de nakende dood voor ogen weer aan denken moet; tegelijk ook, in dezelfde adem genoemd, het onontkoombare noodlot van het vuurpeloton dat het jongetje boven het hoofd hangt. Dat alles in een enkele zin. En de zinnen erna vind ik prachtig door hun hyperbolen: alleen al die gelijkenis met "voorhistorische eieren" onderstreept hoe wonderbaarlijk en intens deze natuur en deze verhaalwereld is. En die intensiteit spat ook af van zinnen waarin het draait om emoties als liefde, passie, haat, wroeging. Bijvoorbeeld: "En ze moest een bovennatuulijke wilskracht te hulp roepen om niet ter plaatse te sterven, toen een geweld als een wervelstorm, hoewel merkwaardig getemperd, haar om het middel greep en haar optilde en haar met drie klauwende rukken van haar ondergoed beroofde en haar uiteenwrong als een vogeltje. Ze had nog net gelegenheid om God te danken voor het feit dat ze geboren was, voordat ze alle besef verloor in het onbegrijpelijke genot van deze ondraaglijke pijn en wegdobberde in de dampende moerasvlakte van de hangmat die haar losbarstende bloed opzoog als vloeipapier". Een uitzinnige passage, die het voorstellingsvermogen van de lezer enorm beproeft, maar het gaat dan ook om uitzinnige emoties die het voorstellingsvermogen van de personages te boven gaan.

Dat maakt de wereld in Honderd jaar eenzaamheid 'fantastisch': hij is extreem, uitzinnig, bijna ondraaglijk vitaal, niet in 'normale' woorden te schetsen. Hij is ook 'magisch-realistisch' omdat er dingen gebeuren die, naar realistische maatstaven, niet kunnen. Bijvoorbeeld doden die terugkeren of spreken, of doden die tot lang na hun dood toch voortleven omdat hun passie hen heeft overleefd, een onaards mooie vrouw die zo onthecht is dat ze ineens naar de hemel opstijgt, een man die volgens zijn geliefde ooit uit een aureool van licht stapte en daarna steeds gele vlinders om zich heen heeft vliegen die lijken te zijn geschapen uit zonlicht. Marquez zelf schijnt dit soort taferelen vrij normaal te vinden: de Zuidamerikaanse werkelijkheidsbeleving is anders dan de onze, staat meer open voor het 'magische' en wonderbaarlijke. Zelf sta ik daar, als rechtgeaarde Europeaan, minder open voor. En toch geniet ik hier van: die gele vlinders van zonlicht vind ik een mooie metafoor van de lichtheid en vreugde van de liefde. Het 'voortleven' van de doden is een treffend beeld voor hun onrust en onstilbare passie die als het ware sterker is dan de dood, en trouwens ook van de even ongrijpbare als sterke invloed die de doden in ons leven kunnen hebben. Enzovoort.

'Realistisch' zijn zulke passages niet, zoals het ook niet 'realistisch' lijkt dat iemand jaren lang haar eigen doodskleed weeft, of dat iemand in een trein gaat zitten die eeuwig doorrijdt en nooit ergens aankomt. En al helemaal niet dat een kolonel 32 oorlogen begint die hij alle 32 verliest, daarna beseft dat alle oorlog en stijd illusie is en alleen nog maar gouden visjes wil maken. En toch, je voelt wel mee met die kolonel, zowel in zijn opstandigheid en woede die hem tot 32 vergeefse oorlogen aanzet, als in zijn desillusie omdat alle opstand zinloos is. Zoals je ook, ondanks je verbazing, meevoelt met de verdrietige wrok en spijt van de vrouw die haar eigen doodskleed weeft, en met die man die voor eeuwig in een trein zit die nergens aankomt. Er zijn momenten dat ik mij net zo voel als die man, dus alleen daarom al geloof ik in dit personage. En ook al weeft niemand van ons jaren lang zijn/haar eigen doodskleed, we kennen allemaal wel zoiets als spijt of wrok. Zo gaat het in mijn beleving steeds: Marquez schotelt beelden en taferelen voor die enorm verbazen en ons voorstellingsvermogen sterk beproeven, maar die we 'ergens' toch herkennen. Tegelijk hebben we die 'herkenbare' dingen toch niet eerder bekeken met zo'n hyperbolische en 'fantastische' blik. Met zijn magisch-realistische hyperbolen rekt Marquez naar mijn idee dus ons voorstellingsvermogen op, en verrijkt hij in elk geval mijn blik op de wereld.

Kortom: een fantastisch boek, van een fantastisch schrijver!”
Meld u aan of log in of login via Facebook om te reageren. 0
Jo:
Jo:
Dia:
Evi:

Boeken met een vergelijkbare waardering op boekenliefde.nl

hoi

sluiten
sluiten